Soms is het genoeg, ik ga naar buiten, ik trap de stad weg op mijn fiets, diep in het bos hoor ik het fluiten van een vogel, verder niets. Brullen, bonken, stampen, schallen, ik heb het langzaam echt gehad, met dit dreunen en dat brallen, steeds meer herrie plaagt de stad.

Luiken rammelen, ramen trillen, ik lig te schudden in mijn bed. Wanhopig van het geblèr en gillen grijp ik weer een slaaptablet. Zelfs in onze buitenwijken maakt lawaai het leven zuur. Alles moet voor feesten wijken, soms tot laat in 't nachtelijk uur.

Zeker, 'k laat me soms vertellen: met geven en nemen houd je 't vol, maar zo'n overdosis decibellen draait je oren horen dol! Dan wil ik weg, ik ga naar buiten, ik trap de stad weg op mijn fiets, diep in een bos hoor ik het fluiten van een vogel, verder niets. Stadsdichter: Gert Toirkens